doradca firm rodzinnych

Strona internetowa, która sprzedaje, zanim właściciel przyjedzie na spotkanie

Strona internetowa firmy B2B sprzedaje wtedy, gdy odpowiada na pytania kupującego, zanim ten zdąży je zadać: jakie problemy firma rozwiązuje, dla kogo, z jakim efektem, jak wygląda współpraca i kto za nią odpowiada. Jeśli klient po lekturze strony wie to wszystko, spotkanie z właścicielem przestaje być prezentacją firmy i staje się rozmową o konkretnym zleceniu.

Redakcja Opublikowano

Zacznijmy od drugiej strony stołu (przykład złożony, nie opisuje konkretnej firmy). Kierownik zakupów w zakładzie przetwórstwa spożywczego pod Lesznem dostaje od szefa trzy nazwy dostawców linii pakujących. Jest wtorek, dwudziesta pierwsza, siedzi z laptopem w kuchni. Pierwsza strona otwiera się filmem z hali i hasłem o pasji od trzydziestu lat. Druga ma zakładkę „Realizacje” z dwunastoma zdjęciami maszyn bez podpisów. Trzecia pokazuje cztery wdrożenia w branży spożywczej, przy każdym problem klienta, czas realizacji, co się zmieniło na linii, plus nazwisko inżyniera, który prowadził projekt. Rano kierownik dzwoni najpierw do trzeciej firmy. Do dwóch pozostałych może zadzwoni, jeśli ceny się nie zgodzą.

Po co firmie B2B strona, skoro i tak sprzedaje właściciel?

Właśnie dlatego, że sprzedaje właściciel. Strona jest jedynym handlowcem, który pracuje o dwudziestej pierwszej we wtorek, kiedy kupujący porównuje dostawców bez świadków. W wielu firmach rodzinnych z przychodem 20, 50, 100 mln zł strona była robiona raz, „żeby była”, a cała przekonująca wiedza o firmie siedzi w głowie założyciela i wychodzi dopiero na spotkaniu. To kolejna postać zależności firmy od właściciela: klient poznaje wartość firmy dopiero, gdy prezes osobiście przyjedzie i opowie.

Kupujący w B2B coraz częściej robi pierwszą selekcję samodzielnie. Jeśli strona go do tego nie wyposaży, firma nie trafi na krótką listę i właściciel nigdy się nie dowie, że przegrał. Takich przegranych nie ma w żadnym raporcie.

Co klient musi znaleźć na stronie, żeby przyjść przekonany?

Musi znaleźć to samo, co właściciel mówi w pierwszych dwudziestu minutach spotkania. Dobre ćwiczenie: nagraj, jak właściciel opowiada o firmie nowemu klientowi, spisz to i porównaj ze stroną. Zwykle okazuje się, że najmocniejsze argumenty w ogóle na stronie nie istnieją.

Lista, którą proponujemy, ma pięć elementów.

Problem, z którym przychodzi klient, nazwany jego językiem. Zamiast „kompleksowych rozwiązań dla przemysłu” lepiej napisać: „linia staje dwa razy w tygodniu, bo stare etykieciarki nie nadążają za nową prędkością pakowania”. Kupujący szuka na stronie swojego problemu. Jeśli go znajdzie, czyta dalej.

Dla kogo firma pracuje, a dla kogo nie. Branże, wielkości zamówień, typy zakładów. Zdanie „nie realizujemy pojedynczych sztuk poniżej określonego progu” odstrasza złych klientów i oszczędza czas handlowcom. Dobrych klientów uspokaja, bo widzą, że firma zna swoje miejsce.

Realizacje opisane jak historia, a nie jak galeria. Przy każdej: sytuacja klienta, co firma zrobiła, ile to trwało, co się zmieniło. Jeśli klient nie zgadza się na nazwę, wystarczy branża i region. Trzy dobrze opisane realizacje działają lepiej niż trzydzieści zdjęć.

Jak wygląda współpraca krok po kroku. Od pierwszego kontaktu przez wizję lokalną, ofertę, produkcję, montaż, serwis. Z orientacyjnymi czasami. Kupujący w zakładzie produkcyjnym musi przed swoim szefem obronić wybór dostawcy, więc potrzebuje wiedzieć, co go czeka.

Ludzie inni niż właściciel. Zdjęcia i krótkie opisy inżynierów, kierowników projektów, serwisantów. To ważne z dwóch powodów. Klient widzi, że firma nie stoi na jednej osobie. A ci ludzie, pokazani publicznie, łatwiej przejmują relacje, które dziś prowadzi prezes.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której właściciele rzadko myślą: strona czytana jest przez kilka osób po stronie klienta, a każda szuka czegoś innego. Kierownik zakupów patrzy na warunki, terminy i dane do porównania. Kierownik produkcji lub utrzymania ruchu sprawdza parametry techniczne i to, czy firma rozumie jego problem. Dyrektor zakładu albo właściciel klienta chce wiedzieć, czy dostawca jest stabilny i czy za pięć lat jeszcze będzie istniał. Dobra strona ma coś dla każdego z nich, choćby osobny akapit lub zakładkę.

Do tego dochodzą rzeczy techniczne, które kupujący sprawdza po cichu: karty produktów do pobrania, certyfikaty, normy, dane kontaktowe do działu handlowego zamiast jednego numeru komórki właściciela.

Kto w firmie ma przygotować treść strony?

Treść musi wyjść od ludzi, którzy rozmawiają z klientami, a nie od agencji, która zrobi grafikę. Agencja dobrze zaprojektuje układ i zadba o szybkość ładowania. Nie wie jednak, dlaczego klienci wybierają twoją firmę, a nie konkurencję z sąsiedniego województwa.

Rozsądny podział wygląda tak. Właściciel lub dyrektor handlowy odpowiada za przekaz: jakie problemy, dla kogo, czym się różnimy. Inżynierowie lub kierownicy projektów dostarczają opisy realizacji, bo znają szczegóły. Ktoś z biura lub marketingu, nawet na części etatu, zbiera to w całość i pilnuje aktualności. Szerzej o tym, kto może odpowiadać za marketing bez działu marketingu, piszemy w osobnym tekście w filarze o sprzedaży i marketingu.

Pułapka jest taka, że właściciel chce sam zatwierdzić każde zdanie, a potem nie ma na to czasu. Strona czeka na akcept pół roku. Lepiej ustalić z góry: właściciel zatwierdza stronę główną i opis oferty, a realizacje i zespół zatwierdza dyrektor handlowy.

Jak sprawdzić, czy strona rzeczywiście pracuje na sprzedaż?

Najprostszy test to pytanie zadawane każdemu nowemu klientowi na pierwszym spotkaniu: „co pan widział na naszej stronie i co pana przekonało do kontaktu?”. Po dziesięciu takich rozmowach wiadomo więcej niż po roku patrzenia w statystyki odwiedzin.

Drugi test: czy handlowiec może wysłać klientowi link zamiast godzinnej prezentacji. Jeśli po spotkaniu handlowiec musi dosyłać PDF z realizacjami, bo na stronie ich nie ma, strona nie wykonuje swojej pracy.

Trzeci: czy zapytania przychodzą do działu handlowego, czy na prywatny e-mail prezesa. Jeśli zapytania ze strony trafiają tylko do jednej osoby, to nawet najlepsza treść nie uniezależni sprzedaży. Formularz powinien zasilać wspólną skrzynkę albo system CRM, gdzie widzi go zespół. Więcej o tym, dlaczego dane o klientach są majątkiem firmy, w tekście o danych o klientach.

Co z tego wynika

Nasza interpretacja: strona internetowa firmy B2B jest dobrym miernikiem tego, jak bardzo sprzedaż zależy od właściciela. Jeśli nie da się jej napisać bez wielogodzinnej rozmowy z prezesem, to znaczy, że wiedza handlowa firmy nigdy nie została spisana. Praca nad stroną ma więc wartość podwójną: po pierwsze sprzedaje, po drugie zmusza firmę do wyjęcia argumentów sprzedażowych z jednej głowy i zapisania ich tak, żeby mógł ich używać każdy handlowiec. Ten sam materiał posłuży potem do szkolenia nowych osób w dziale sprzedaży i do przygotowania ofert.

Od czego zacząć w tym tygodniu

  1. Otwórz swoją stronę w telefonie i przeczytaj ją jak kupujący, który nie zna firmy. Zapisz trzy pytania, na które nie znalazłeś odpowiedzi.
  2. Poproś dwóch handlowców, żeby spisali, o co klienci pytają najczęściej na pierwszym spotkaniu.
  3. Wybierz trzy realizacje z ostatnich dwóch lat i opisz je w schemacie: sytuacja, działanie, czas, efekt.
  4. Sprawdź, dokąd trafiają zapytania z formularza i telefony z danych kontaktowych.
  5. Ustal, kto zatwierdza poszczególne części strony, żeby właściciel nie był jedynym wąskim gardłem.

Najczęstsze pytania

Czy firma produkcyjna B2B potrzebuje bloga?

Nie musi mieć bloga w sensie regularnych wpisów. Potrzebuje natomiast kilku solidnych tekstów, które odpowiadają na częste pytania klientów: jak dobrać rozwiązanie, ile trwa realizacja, na co uważać przy zakupie. Takie teksty pracują latami.

Czy można pokazać realizacje, jeśli klient nie zgadza się na nazwę?

Tak. Wystarczy branża, region, skala i opis problemu. Kupującemu chodzi o to, czy firma rozwiązała podobny problem w podobnym zakładzie, a nie o logo.

Czy właściciel powinien być twarzą strony?

Może się na niej pojawić, ale nie powinien być jedyną twarzą. Strona, na której widać tylko założyciela, utrwala przekonanie klientów, że rozmawiać warto tylko z nim, i utrudnia przekazanie relacji zespołowi.

Przeczytaj też

Źródła

Tekst opiera się na pojęciach opisanych w słowniku serwisu.

Więcej w dziale Sprzedaż i marketing